Stúfur hét sá þriðji, stubburinn sá. Hann krækti sér í pönnu, þegar kostur var á.
Hann hljóp með hana í burtu og hirti agnirnar, sem brunnu stundum fastar við barminn hér og þar.
(Jólasveinavísa / Jóhannes úr Kötlum)